Atena – w rzymskiej mitologii nazywana Minervą. Bogini mądrości i rzemiosła, patronka Aten i protektorka wielu bohaterów. Przedstawiana w zbroi, nazywana najlepszą strateżką wojenną. Córka Zeusa. W niektórych mitach podaje się, że jej matką była Metis.

Ten artykuł jest częścią cyklu na podstawie książki Jean Shinody Bolen "Boginie w każdej kobiecie"

Wprowadzenie przeczytasz tutaj

Bogini Atena

Jedna z bogini, które nie poddają się miłości i pozostają dziewicami. Jest wojowniczą boginią, ale w przeciwieństwie do Artemidy, nie samotną, buszującą po lasach, ale tą która dowodzi armią. W czasach pokoju zajmuje się rękodziełem. Jest patronką rzemieślników, kowali, garncarzy, krawców itd. Drzewo oliwne było jej darem dla Aten, które od swojej bogini wzięły nazwę.

Była przedstawiana z sową, która po Atenie odziedziczyła konotacje z wiedzą i świdrujące spojrzenie. Kolejnym symbolem związanym z Ateną są dwa węże oplatające się wokół laski, które miała wyhaftowane na płaszczu.

Zawsze stoi za plecami swojego ojca Zeusa, w pozycji wojowniczki. Czuwa nad porządkiem w czasie wojny, ale również w domu. Oczekuje zawsze namacalnych rezultatów. Wyżej wartościuje racjonalne myślenie, siłę woli niż wolność tworzenia. Ważniejszy jest dla niej intelekt od instynktu i natury. Wybiera raczej miasto nad dzikość. Dzikość w przypadku Ateny musi być ujarzmiona i skierowana w strategicznie zaplanowane cele.

Aten mity związane z jej pochodzeniem

Atena wyskoczyła z wojennym okrzykiem z głowy Zeusa od razu jako dorosła kobieta, w złotej zbroi i z włócznią w ręku. W niektórych mitach miał poprosić o pomoc (z bólem głowy) Hefajstosa, który siekiera rozbił mu głowę, umożliwiając Atenie wyłonienie się z głowy ojca.

Sam siebie traktuje jako córkę tylko jednego rodzica – ojca. Mit mówi, że Atena nawet nie widziała, że miała matkę. Metis – pierwszej małżonce Zeusa – przepowiedziano, że urodziny dwójkę dzieci. Córkę, która odwagą i walecznością dorówna ojcu oraz syna, który stanie się panem bogów i ludzi. Znając historię z własnym ojcem (patrz post o Artemidzie), Zeus połknął Metis, gdy ta była w ciąży.

Atena – opiekunka bohaterów i strażniczka patriarchatu

Była odpowiedzialna za powodzenie wielu bohaterów. Wśród nich był Perseusz, który pokonał Gorgonę Meduzą – kobiecego potwora z wężami zamiast włosów, Jazon (ten od złotego runa i Medei), Belefont, Herakles, Achilles, Odyseusz.

Oprócz wspieranie bohaterów, Atena zawsze stała na straży patriarchalnego porządku. Podjęła m.in. finalną decyzję w sprawie Orestesa, który zabił swoją matką, która była odpowiedzialna za śmierć jego ojca. Atena tym samym zgodziła się z Apollem, który tłumaczył, że więzi z matką są słabsze niż te łączące z ojcem, bo ojciec daje nasienie, z którego rodzi się potomstwo, a matka jest tylko podłożem.

Rywalizacja Ateny z Arachne

Atena wzięła udział w zawodach z Arachne o to, kto uplecie piękniejsze gobelin. Choć Atena doceniała technikę Arachne, nie była w stanie powstrzymać złości na widok tego, co przedstawiały gobeliny Arachne. Były to trzy sceny miłosne,w których ukazany był Zeus ze swoimi kochankami – Ledą, Danae i Europą.

Złość Ateny była tak wielka, że porwała jej pracę na drobne kawałki i sprawiła, że Arachne się powiesiła. Po czasie jej gniew nieco zmalał i niesiona współczuciem sprawiła, że Arachne ożyła, ale zamieniła ją w pająka, który zwisa i kręci się wokół własnej osi.

Archetyp Ateny

Archetyp Ateny jest silny u kobiet, które raczej kierują się rozumem niż sercem. Archetyp Ateny przejawia się w wielu różnych kobietach, nawet gdy dominującym jest archetyp innej bogini. Możemy na przykład kierować się racjonalnym myśleniem w pracy, gdy podejmujemy decyzje na kierowniczych stanowiskach, albo przy wychowywaniu dzieci, kiedy jesteśmy konsekwentne i dla dobra dzieci, nie dajemy się kierować sercem w ich wychowywaniu.

Atena Partenos – Atena dziewica sama dla siebie sterem i okrętem

Athena - podobnie jak Hestia i Artemida to bogini dziewica, co oznacza, że jej działanie jest nastawione na jej konkretny cel i nikt z zewnątrz tego jej ukierunkowania nie jest w stanie zabrać. Stoi po stronie tradycyjnych, patriarchalnych wartości – to jest ta kobieta, które w dyskusjach na rózne tematy będzie mówią „ja jakoś nie miałam z tym problemu, więc ten problem nie istnieje” - bo rzeczywiście Atena nie daje się wplątać w dziwne sytuacje, ale no cóż – nie każda kobieta jest córką Zeusa. Czasem będzie też tą kobietą, która będzie mówi „przesadzasz, nic takiego się nie stało, po prostu zapomnij”, kiedy jakaś kobieta będzie jej się zwierzała, że była molestowana seksualnie. Sama – jeżeli miała takie doświadczenia – wyparła je dla dobra porządku.

Atena strateg wojenny w życiu i na wojnie

Archetyp Ateny jest silny u kobiet, które świetnie radzą sobie w hierarchiach tworzonych przez mężczyzn, dlatego to one będą pracowały na wysokich stanowiskach, będą wchodzić w role mentorek. Wszyscy się liczą z jej radami, genialnie wszystko porządkują i ogarniają całość sprawy, potrafią przewidzieć konsekwencje. W przeciwieństwie do Artemidy Atena jest w stanie osiągnąć sukces, bo bardzo dobrze odnajduje się w układach męskiego świata i nawet własną płcią potrafi zarządzać tak, żeby przynosiła jej profity. Jeżeli jakiś mężczyzna traktuje ją jak głupią, bo jest kobietą i nie potrafi inaczej spojrzeć na kobiety, to kobieta z silnym archetypem kobiety nie będzie marnować energii, żeby mu udowodnić, że jest inaczej. Po prostu wykorzysta fakt, że dany mężczyzna nie potrafi dobrze ocenić przeciwnika.

Oprócz bycia genialną strateżką jest też świetną dyplomatką. Odnajdzie się w polityce, oraz biznesie najwyższego szczebla. Często u boku swojego „ojca”, czyli mężczyzny, dla którego potrafi być przez całe życie genialnym doradcą. To jest ta kobieta, która stoi przy na przykłąd genialnym pisarzu i dba o jego spuściznę, dobre samopoczucie i wizyty u lekarza (niekoniecznie będąc jego prawowitą małżonką). Jest jedną z tych asystentek, które potrafią tkwić w drugim rzędzie i z niego wpływać na lody świata.

Kultywowanie archetypu Ateny

Dbamy o archetyp Ateny w nas, gdy się uczymy (szczególnie w jakiś instytucjach – szkołach, studiach, gdzie przyjmujemy pewien ogólnie przyjęty system) oraz w pracy – szczególnie gdy jest tam wymagane od nas profesjonalne zachowanie przez które rozumie się obiektywne, niepersonalne zachowanie i wykorzystywanie wielu różnych umiejętności.

Poza tymi sferami kultywowanie Ateny możemy realizować również w rzemiośle, które wymaga porządnego usystematyzowanego warsztatu, a akt tworzenia przebiega według jasno określonych procedur jak na przykład szycie ubrań, garncarstwo, odnawianie mebli itd.

Atena kobieta

Kobieta z silnym archetypem Ateny nie widzi sensu w zagłębianiu się w nieświadomość. Problemy egzystencjalne są dla niej marnotrawieniem czasu i energii. Jest praktyczna, nieskomplikowana, pewna siebie, załatwia sprawy bez zbytniego kombinowania i zastanawiania się. Robi, co ma być zrobione. Nie ma wewnętrznych konfliktów, jest aktywna fizycznie – dba o to, żeby zawsze być w formie zarówno fizycznie, jak i psychicznie. To jest jedna z tych kobiet, o których się mówi zadbana. Będzie miała zawsze idealny makijaż (choć raczej make-up no make up), i ubrana będzie odpowiednio do sytuacji. To jest typowy styl kobiet zajmujących się polityką – garsonka, broszka – wszystko bez zbędnej ekstrawagancji. Jeżeli jej praca tego nie wymaga to będzie sięubierała w stylu preppy – takiej sportowej elegancji.

Atena w młodości

Skupia się łatwo na rzeczach, które robi, ale w odróżnieniu od Ateny będzie to bardziej uporządkowane skupienie związane z dziedziną intelektualną. Młode Ateny na przykład bardzo wcześnie uczą się czytać. Jak tylko nauczy się czytać, to książki są jej pasją. A gdy nie ma żadnej pod ręką, to chodzi za ojcem (lub tym, kto archetyp ojca uosabia w jej życiu) i pyta „A dlaczego...?”, „A po co...?”

Rodzice młodej Ateny

Wszystko jest idealnie jeżeli młoda Atena ma kochającego Zeusa, czyli osobę uosabiającą rolę ojca w jej życiu. Niestety gdy jej ojciec jest niewspierający, albo uważa, że dziewczynki nie powinny być zbyt mądre i młoda Atena słyszy wtedy „Dziewczynki nie powinny sobie zawracać tym głowy”, „Nie bądź taka przemądrzalska”, wtedy dorosła Atena, w któej takie przekazy są kodowane w dzieciństwie może być niespełnioną poetkę, lub powieściopisarką, która nigdy nie wyda książki. Może nawet nie aspirować do celów, do których jest stworzona, a to wprowadza w jej życie frustrację.

Mamy – jeżeli same nie uosabiają archetypu Ateny – mogą znowu czuć się niekochane rzez swoją córkę. Traktują mądrość i ciekawość świata, jak problem. Młoda Atena może usłyszeć od matki lub innych kobiet z jej środowiska: „musisz się nauczyć udawać głupszą niż jesteś, żeby mieć męża”. Ciągle będą jej zarzucać, że jest nieczuła, że nie ma w niej prawdziwej kobiecości, którą rozumieją bardzo stereotypowo. Wtedy młoda Atena swoją siłę traktuje jak problem i nie jest w stanie przekuć jej na sukcesy, a jeżeli je osiąga, to uważa, że nie jest ich warta.

Atena jako nastolatka

To ta, która często zagląda pod maskę samochodu, sama łatwo naprawia wszystkie rzeczy wokół domu. Lubi bawić się z chłopakami, jest dobra z informatyki. Archetyp Ateny odzywa się w tych nastolatkach, które mówią: „nie chcę bawić się z dziewczynami, bo one są głupie”.

Może też lubić haftować i szydełkować. Dobrze odnajduje się wśród kobiet i dziewcząt, które uosabiają tradycyjne wartości.

Nie należy do dzieci, które sprawiają kłopoty, ma dobre oceny, ubiera się zgodnie z nieprzemijającą modą dla dziewcząt w jej wieku. Chodzi na kółka zainteresowań, nie przechodzi silnego okresu buntu.

Atena w pracy

To jest główne pole działania Ateny niezależnie czy jej kariera jest skupiona na pracy zawodowej czy na pracy w domu – zawsze jest świetnie zorganizowaną managerką. Szanuje autorytet swojego szefa, jest lojalna, nie przeszkadza jej stanie w drugim rzędzie, jeżeli czuje, że ma wpływ na sytuację z tej pozycji.

Atena i jej relacje z innymi kobietami

Atena jest raczej zdystansowana w stosunku do innych kobiet. Raczej stanie po stronie mężczyzna. To ta, która będzie razem z mężczyznami protestować za odebraniem kobietom ich praw – często za cenę bycia akceptowaną przez mężczyzn z łatwością staje się argumentem koronnym przeciwko innym kobietom. To jej nie przeszkadza, bo nie czuje, że do innych kobiet jest jej bliżej niż do mężczyzn. Jeżeli więc zastanawiacie się, jakie kobiety głosują na partie, które uważają, że pedofile najlepiej przygotowują małe dziewczynki do ich ról społecznych albo twierdzą, że kobiety nie powinny mieć biernych praw wyborczych, to odpowiedź jest prosta: Kobiety z silnym archetypem Ateny. ;) Oczywiście nie tylko. Ten archetyp rozwija się w różny sposób w zależności od tego, z jakiego środowiska Atena się wywodzi.

Atena i jej relacje z mężczyznami

Atena to kobieta, która gdy mówi „mężczyzna”, to myśli „ten najbardziej wpływowy i silny mężczyzna”. Sorry panowie – dla Ateny większość z Was to straceńcy. Dla niej mężczyzna powinien być silniejszy, bogatszy i bardziej odważny od niej samej, a że ona jest w tych kategoriach prawie bezkonkurencyjna, to może się okazać, że do kategorii „mężczyzna” niewielu mężczyzn może się załapać.

Atena i seksualność

Seksualność Ateny najlepiej wyraża fraza Królowej Elżbiety, że ona wtedy to „zamyka oczy i myśli o ojczyźnie”. Atena skupiona na intelekcie, jest odcięta od swojego ciała i bodźców z niego dochodzących. Nie jest typem romantyczki czy flirciary. Związek z mężczyzną to przede wszystkim małżeństwo, a jest zawsze typem „dobrej żony”, szczególnie gdy mąż jest skutecznym, zorientowanym na cel i spełniającym się w roli głowy rodziny człowiekiem. Seks dla Artemidy to jest obowiązek lub w najlepszym wypadku sport.

To taka ogólna charakterystyka Ateny. Po więcej polecam książkę „Boginie w każdej kobiecie”.

Odnajdujecie w sobie archetyp Ateny? A może znacie kobietę, która jest jego ucieleśnieniem?

Ogólnie o archetypach bogini w życiu każdej kobiety przeczytasz tutaj

A o Artemidzie przeczytasz tutaj

Artemida to dzika kobieta, zamieszkująca lasy, walcząca ramię w ramię ze swoim bratem. Stroniąca od układów i otaczająca się nimfami. Sprawdź, ile masz w sobie z Artemidy (Ty lub twoja partnerka) takiej, jak ją opisuje Jean Shinoda Bolen w swojej książce „Boginie w każdej kobiecie”.

Chciałabym Wam napisać o koncepcji, która mnie osobiście zachwyciła. Jest ona stara jak świat dla młodych ludzi, czyli powstała gdzieś w mrokach lat 80tych. Dotyczy ona archetypów bogiń w kobietach. Książka była wydana po polsku, ale obecnie nie jest już dostępna. Edit: jest nowe wydanie! „Boginie w każdej kobiecie” ("Goddesses in Everywoman") Jean Shinoda Bolen. Sama jestem zdziwiona, że dopiero teraz na nią wpadłam, bo tematyka jest mi bliska. Jest to taka psychologiczna książka w klimacie serialu "Amerykańscy bogowie" (notabene na podstawie książki Neila Gaimana)

Clarissa Pincola Estes w Biegnącej z wilkami opawiada historię, w której dziewczyna musiała zdobyć włos niedźwiedzia, aby zrobić lek dla swojego ojca lub męża.
Niedźwiedź nie był misiaczkiem. Mieszkał wysoko w górze i był dziki. Dziewczyna długi czas oswajała go za pomocą jedzenia, które zaoszczędziła w drodze na górę. Niedźwiedź zaufał jej i dał sbie wyrwać włos.

Ta opowieść symbolizuje oswajanie dzikiej części naszej osobowości. Ta opowieść uczy nas jak oswoić agresję w sobie. Nic się nie staje, jezeli będziemy jej zaprzeczać.

Już od czasów paleolitu niedźwiedź występuje jako bohater magicznych wierzeń ludzi.

Mądrość i ciekawość są to ludzkie cechy przypisywanie niedźwiedziom. Z drugiej strony są to zwierzęta o wiele większe i silniejsze niż ludzie. Jedne z największych zwierząt mięsożernych. Cechą łączącą go z człowiekiem jest również stawanie na dwóch nogach.

W mitycznych opowieściach jest postacią, która przeprowadza bohaterów do innego świata. Inne opowiadają o małżeństwach pomiędzy ludzmi i niedźwiedziami.

Zwierzęta te łączą się w lecznictwem. Albo same miały uzdrowicielską moc, albo jako totem dawały taką moc szamanowi. Często szamani nosili w czasie obrzędów skóry niedźwiedzie, które dawały im nadludzką moc i zdolności.
W nordyckich obrzędach dawały siłę i odporność w walce, które spływały na wojowników poprzez rytualny taniec w niedźwiedzich skórach.

Jako postać, która wytrwale opiera się niebezpieczeństwom, niedźwiedź również zna tajemnice śmierci.

Niedźwiedź jest również zwierzęciem Artemidy dziewicy, nieustraszonej wojowniczki.

W alchemii niedźwiedź odwołuje się do mocy nieświadomości, które traktowane naiwnie, mogą wyrwać się spod kontroli i stać się wielkim niebezpieczeństwem.

Niedzwiedzica opiekująca sie swoimi dziećmi i nosząca je na sobie, staje się znakiem macierzyństwa. Dziewięcioletnie dziewczynki wtajemniczane w kult Artemidy tańczyły w skórach niedźwiedzich na znak płodności i narodzin.

Gwiazdozbiór Małej i Wielkiej Niedźwiedzicy związany jest z Gwiazdą Polarną, która symbolizuje mistyczne podróże.

W związku ze snem zimowym, niedźwiedzie są kojarzone z symboliką powtórnych narodzin i cykli życia. Matki poprzez wylizywanie małych nadaja im kształt po zimie spędzonej w hibernacji. Taki obraz nawiązuje do fazy przyłączenia w trakcie obrzędów przejścia.
Również w kulturach szamańskich niedźwiedź był synonimem przejścia poprzez śmierć, zburzenia własnego ciała i odtworzenia go do nowego życia - wtajemniczonego w szamanizm.

Źródło: The book of symbols. Reflections of archetypal images.
Grafiki: weheart.it

A co znaczy w snach?

Nieszczęście przez przyjaciół lub niespodziewane zmartwienia i kłopoty lub nadgorliwa nadopiekuńczość lub szczęście w grze losowej lub przykra daleka podróż; Walczyć z nim - będziesz musiał przezwyciężyć silne pokusy; Zabić go - zwycięstwo w walce z wrogami lub ktoś pragnie Twej miłości; Dla młodej dziewczyny - rywalka może spowodować rozstanie z ukochanym; Być napadniętym - fałszywi przyjaciele lub strata przez ludzką złośliwość lub będziesz prześladowany; Uciekający - nieszczęścia i niepowodzenia; Futro z niego - otrzymasz lepszą pracę oraz szczęście i radość w domu; Polarny - ostrzeżenie przed oszustami w Twoim otoczeniu; Niedźwiadek - nieszczęście przez skrytych wrogów; Skóra z niego - pokonasz wszelkie przeszkody na drodze do sukcesów i zaszczytów; Tańczący - będziesz miał do czynienia z głupimi ludźmi; Polować - unikaj przygód.

Źródło: http://www.sennikonline.pl/niedzwiedz/

Wyszczerzone zęby kojarzą się z zagrożeniem. Nawet zwierzęta, gdy czują się zagrożone wyszczerzają zęby.

Ostre, zwierzęce zęby zdradzają, że nie mamy do czynienia z człowiekiem, tylko z jakimś potworem - czymś nieludzkim lub może pozaludzkim jak wampir, wilkołak.

Znane są również wizerunki ryb z zębami lub waginy, które są archetypem kastracyjnym, symbolizującym zagrożenie rozszarpania na strzępy świadomości poprzez nieświadomość.
Dlatego sen o zębach może być związany z jakąś przemianą w naszej osobowości, której boimy się (jak większości drastycznych zmian). Często jest związane z oswajaniem wypartej części naszej osobowości.

Zęby są symbolem agresji i walki. Szczerząc je - nawet w lęku - pokazujemy, że mamy wolę przetrwania na tym świecie.

Z natury mamy 32 zęby - jednak ze względu na tryb życia możemy nie ocalić pełnego kompletu. Zdrowe zęby świadczą o bogactwie i elitarności. Widać to również we współcześnie, kiedy gwiazdy dbają mocno o to, by wszystkie zęby były zdrowe i białe. Nawet za cenę zamienienia ich na implanty.

Artefakt z 18 wieku. Materiał: kość słoniowa. Symbol kary za moralne zepsucie oraz robaki kłamstwa, które czają się w środku zęba.

W wielu kulturach w zdrowe zęby wkręcało się szlachetne kamienie, żeby podkreślić swoja wysoka pozycję. Analogiczną rolę pełniło wstawianie sobie złotych zębów.
Odłonięte w uśmiechu zęby świadczą o pewności siebie.

Z drugiej strony również mogą świadczyć o nie dopuszczaniu do siebie faktów ze świata zewnętrznego lub o wstrzymywaniu wybuchu emocji. Tu równiez zęby stają się granicą pomiędzy tym, co świadome, a tym, co nieświadome. Razem z ustami stają się droga do wnętrza.

W niektórych kulturach kobiety malowały sobie zęby na ciemno, by udawać małe dzieci, a przez to pobudzać kochanka. Może wydawać się nam to dziwne, jednak w naszej kulturze podobną funkcję pełni golenie łona.

W czasach biblijnych, w Izraelu, do stanu duchownego dopuszczane były tylko osoby z kompletem zębów. Psucie zebów świadczyło o psuciu się moralnym.

Baśnie fantastyczne ukazują zęby małych dzieci jako opłatę za przejście. Dlatego nie można wyrzucać mleczaków! ;)

Stąd zęby i ich wypadanie związane jest z rytami przejścia - pomiędzy jednym stanem, a drugim nie ma już powrotu.

Źródło: The book of symbols. Reflections on arechetypal images
Grafiki: pinterest.com

Zęby - w snach występują bardzo często. Zepsute, bolące: zapowiadają pogorszenie stanu zdrowia; utrata zęba: rozstanie z kimś bliskim; ząb przebijający przez dziąsło: przynosi jakąś wiadomość na jawie, często zapowiada ciążę; białe, lśniące zęby: radość; złoty ząb: pokusa.

Źródło: se.pl

Sowa, która żyje w nocy, a ukrywa się w dzień, kojarzy się z ciemnością, nocą, smutkiem, samotnością i śmiercią. W Chinach z kolei budzi nabożny lęk -uchodzi za symbol pioruna, czczonego przez kowali: poświęcona jest przesileniu letniemu i zimowemu, odrodzeniu i triumfowi światła. U Greków ptak ten był symbolem mądrości, jasnowidzenia.
źródło: ezotop.pl

Z sową rywalizują wrona i kruk. Zwłaszcza ten ostatni odpowiada wszelkim kryteriom, jakie spełniać powinien wysłannik śmierci. Ma czarne upierzenie z "trumiennym" połyskiem i głos budzący grozę.
Źródło: archiwum.wiz.pl


"Jako ptak mądrości sowa jest też wyobrażeniem nauki, nocnych studiów, jasnowidzenia i proroctwa. 

Ptak Ateny jest wyobrażeniem wiedzy racjonalnej (w przeciwieństwie do wiedzy intuicyjnej reprezentowanej przez orła), a także wiedzy tajemnej, grozy."


Sowa w średniowieczu LUCYFUGA, uważana za symbol pomocy medycznej, gdyż ta miała być powiązana z siłami zła, magią czarownicami, itd.  Wyobrażano sobie, że czarownice mogą zamieniać się w sowy.
W XV wieku zaczęto utożsamiać sowę z kobietą zmarłą w połogu. W związku z tym czasem przed porodem przybijano sowę za skrzydła na drzwiach domostwa - miało to wróżyć szczęśliwe rozwiązanie.


W starożytnej Babi­lonii krzyk sowy w nocy rozumiano jako krzyk kobiety zmarłej w połogu, płaczącej po swym dziecku.

W Polsce, zwłaszcza na terenach wiejskich, dużo słyszy się na temat puchaczy. Jedni twierdzą, że przynoszą śmierć. Niekiedy - zwłaszcza starsi ludzie - słysząc jego pohukiwania wychodzą z domu i hałasują, by go przepłoszyć.
Ze śmiercią kojarzono pójdźki, sowy z rodziny puszczykowatych. Ich nawoływania brzmią jakby wołały "pójdź", skąd najprawdopodobniej wzięła się ich nazwa. Warto też wspomnieć o wiejskiej rymowance "pójdź, pójdź w dołek pod kościołek...". Te ptaki są niestety bardzo rzadkie i często mylone z innymi, blisko spokrewnionymi gatunkami.

Sowa była też u Słowian utożsamiana ze Strzygą - upiorem wysysającym krew i wyjadającym wnętrzności. Strzygą mogła zostać osoba rodząca się z dwoma rzędami zębów lub dwoma sercami, która po porodzie umierała zanim została ochrzczona.
Znane są opowieści o rozpaczy matek rozpoznających swoje dzieci w strzygach, które w towarzystwie swych rodzicielek przyjmowały twarz zmarłego dziecka i płakały nad swoim losem. Strzygę można było zabić tak jak wampira, poprzez wbicie osinowego kołka w serce.
Tego typu wierzenia związane były z epidemiami, powodującymi "łańcuchową śmierć" całych rodzin. Można zatem stwierdzić, iż postać strzygi jest niejako personifikacją samej epidemii.

Źródło 
 Autor: blackunicorn

Chrześcijaństwo widziało w sowie Chrystusa, który przyszedł, by „zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają” (Łk 1:79). Pierwsi mistycy wierzyli, że sowy mają w oczach świecącą substancję, która rozprasza ciemności i ułatwia widzenie. W podobny sposób blask Chrystusa ma rozpraszać ciemności tego świata i wskazywać właściwy kierunek. Sowa Chrystusowa przedstawiana jest z krzyżem na piersi lub głowie. W Le Livre des Symboles, mądrość Ducha Świętego jest przedstawiana jako sowa niosąca światło ciemnym duszom niewierzących. Sowa, symbolizując wiedzę uzyskaną poprzez samotną modlitwę, pojawia się na obrazach pustelników; oznacza medytację, pustkowie lub samego mędrca i często jest przedstawiana na zwoju bądź księdze. Sowa, jako symbol osamotnienia, wiązana jest z ruinami – miejscami opuszczonymi i niezdatnymi do zamieszkania przez ludzi. Całkowite zniszczenie miast wrogów Izraela jest opisane w następujący sposób: „Puchacz i kruk go zamieszkają” (Isa 34:11); „I będzie przybytkiem smoków, a mieszkaniem sów” (Isa 34:13); „Obiorą sobie siedzibę sowy. Nie będzie on nigdy więcej zamieszkały, ani nikt tam nie osiądzie na wieki wieków” (Jer 50: 39). Głos sowy ostrzega przyszłe pokolenia przed gniewem Boga. Micheasz, przewidując potępienie Izraela, mówi: „Przeto zawodzić będę i lamentować, chodzić boso i nago; jak szakale uczynią zawodzenie i lament jak sowy”. Hiob w swoim nieszczęściu nazywa się „towarzyszem sów” (Księga Hioba, 30:29). Jak ptak-samotnik, tęskni on do obecności Boga, którą niegdyś się radował. Chrystus, opuszczony przez Ojca, tłumy wiernych i uczniów, mówi: „Jestem jak sowa wśród ruin. / Czuwam i jestem jak ptak / Samotny na dachu.” (Ps 102:7). 

W pewien sposób sowa wyraża także Żydów, którzy żyją obecnie w „ciemnościach”, ponieważ wciąż oczekują na przyjście Mesjasza.

W chrześcijaństwie, zwłaszcza średniowiecznym, sowa stała się symbolem głosicieli prawd Starego Testamentu, którzy nie dostrzegają światła Ewangelii, oraz wyobrażeniem złości, oszustwa, hipokryzji, kłamstwa i samego Szatana – księcia duchowej ciemności. Tak jak Szatan zastawia sidła na dzieci Adama, sowa prowadzi swoich towarzyszy w pułapki myśliwych. Według dawnej legendy córka piekarza została przemieniona w sowę, gdyż odmówiła chleba dźwigającemu krzyż Chrystusowi.


Sowa porusza się bezszelestnie, ma ostry dziób i pazury. Gdy poluje, robi to precyzyjnie i cicho - ofiara ginie często nawet nie wiedząc, co ją pożarło. Dzięki wyostrzonym zmysłom, szczególnie wzroku i zapachu, może wyczuć swoją kolację, nawet jeśli jest ona schowana w trawie czy śniegu.

Źródło

Grafiki: pinterest.pl